Badania diagnostyczne

Regularne badania diagnostyczne w ginekologii pozwalają  na wczesne wykrycie ewentualnych zmian i procesów chorobowych oraz na podjęcie skutecznego leczenia. Choroby układu rozrodczego często przebiegają bezobjawowo, a kobiety, które unikają badań ginekologicznych, zakładając, że brak objawów jest równoznaczny z dobrym stanem zdrowia, nierzadko odbierają sobie szansę na całkowite wyleczenie w razie groźnej choroby. Każda kobieta powinna poddać się badaniu ginekologicznemu co 6-12 miesięcy. Badanie powinno wykonywać systematycznie i traktować jako podstawę profilaktyki, podobnie jak badanie piesi.
Podstawą jest badanie ginekologiczne połączone z pobraniem wymazu do badania cytologicznego, badanie bakteriologiczne  oraz badanie USG. Obecnie możliwe jest wykonanie cienkowarstwowej cytologii na podłożu płynnym LBC, (ang. Liquid Based Cytology). Jest  to nowa technika wykonywania przesiewowych badań w kierunku raka szyjki macicy. W stosunku do cytologii tradycyjnej jest bardziej czuła i dokładniejsza. 

W sytuacjach uzasadnionych lekarz skieruje pacjentkę na pogłębioną diagnostykę taką jak kolposkopia , histeroskopia, wyłyżeczkowanie macicy czy diagnostyczna laparoskopia. Podczas badania może zostać pobrany materiał do oceny histo-patologicznej.

Ginekolog może zaproponować szczepienie p/HPV (wirusowi brodawczaka ludzkiego) oraz zlecić badania na obecność wirusa.
Objawy, które powinny skłonić każdą kobietę do wykonania badania ginekologicznego to m.in.:

  • silne bóle menstruacyjne, które nie ustępują mimo zażycia leków przeciwbólowych,
  • nieregularne, obfite i zbyt częste menstruacje,
  • bóle podbrzusza niemające związku z cyklem miesięcznym.

W przypadku młodych kobiet badanie ginekologiczne jest zalecane, gdy występują objawy opóźnionego lub zbyt wczesnego dojrzewania


Ta witryna internetowa korzysta z plików cookie. Pozostając na niej wyrażasz zgodę na korzystanie z cookie.
Przeglądarka internetowa umożliwia zablokowanie plików cookie.

Zamknij [X]